Доктар у пару. Эдвард і Святлана Аскальдовічы.
Доктар у пару. Эдвард і Святлана Аскальдовічы.

У адной з самых невялікіх раённых бальніц Гродзеншчыны працуе некалькі сямейных дынастый і 9 сямейных пар. Біяграфія кожнай з іх знітаваная з гісторыяй медыцынскай установы.

 

З гісторыі 

 

У 1508 годзе ў Зэльве быў адкрыты шпіталь на 10 коек, адзін з першых на тэрыторыі Беларусі.

 

Да 1939 года на Зэльвеншчыне былі 3 урачэбныя ўчасткі — у Зэльве, Крамяніцы, Дзярэчыне. 20 верасня 1939-га у Зэльве пачала работу раённая бальніца, разлічаная на

15 коек.

зэльваномер291940-я гады.

У 1988-м быў здадзены ў эксплуатацыю новы будынак раённай бальніцы, разлічаны ўжо на 240 коек.

зельва29номер1987 год.

 

З красавіка 2019 года ўзначальвае калектыў выпускнік ГрДМУ, урач-анестэзіёлаг-рэаніматолаг Валерый Клімовіч.

 

Хiрург + тэрапеўт

 

З 2012 па 2019 год Зэльвенскую ЦРБ узначальваў урач-хірург Іосіф Каспярэц. Ён і па сёння працуе тут загадчыкам хірургічнага аддзялення разам са сваёй вернай спадарожніцай жыцця — урачом-тэрапеўтам, загадчыцай тэрапеўтычнага аддзялення Раісай Каспярэц. Раіса Міхайлаўна, дарэчы, брала непасрэдны ўдзел у стацыянарным лячэнні пацыентаў з СОVID-19.

 

— Калі пачалася пандэмія, было нялёгка, — прызнаецца Раіса Міхайлаўна. — Але нам дапамагалі спецыялісты з Гродна і са сталіцы. На тэлекансультацыях высвятлялі хвалюючыя пытанні.

 

Муж і жонка Каспярэц — спецыялісты вышэйшай кваліфікацыйнай катэгорыі. Скончылі клінічную ардынатуру, Іосіф Іванавіч — па хірургіі, Раіса Міхайлаўна — па тэрапіі. Амаль 30 гадоў у гэтай медыцынскай установе. Іх дачка Дзіяна — урач–афтальмолаг, працуе ў Мінску. Сястра Раісы Міхайлаўны Наталля — намеснік галоўнага ўрача 3-й гарадской паліклінікі Брэста. Калі збіраюцца разам, размовы заўжды пераключаюцца на медыцыну.

 

— Каб адпачыць ад негатыўных эмоцый, мы з мужам выпраўляемся на рыбалку, — расказвае Раіса Міхайлаўна. — Прыемна пасядзець з вудай на беразе. Гэта супакойвае…

 

Анестэзіёлаг + псіхатэрапеўт

климовичиномер29Кацярына і Валерый Клімовічы.

Галоўны ўрач Зэльвенскай ЦРБ Валерый Клімовіч працуе тут толькі 3 гады, але захапляецца сваім калектывам, якому пад сілу самыя няпростыя задачы.

 

— Насамрэч згуртаваў нас усіх няпросты час пандэміі, — разважае Валерый Ежавіч. — Выратаваць жыццё пацыента — гэта камандная работа. І ў нас тут сапраўдная каманда!

 

Валерый Ежавіч нарадзіўся ў Гродне. спачатку працаваў урачом-анестэзіёлагам-рэаніматолагам у Ашмянскай ЦРБ, загадыкам аддзялення рэанімацыі ў Бераставіцкай ЦРБ, дзе пазнаёміўся са сваёй будучай жонкай, урачом-псіхатэрапеўтам Кацярынай. У Зэльву прыехалі разам…

 

У першыя дні пандэміі, калі трэба было мабілізаваць калег на аказанне медыцынскай дапамогі пацыентам з невядомай інфекцыяй, да яго падыйшла жонка і сказала: «Я буду працаваць у кантактнай брыгадзе!». Агляд пацыентаў, узяцце мазкоў, аналізаў… Давялося папрацаваць і як псіхолагу.

 

— Шмат было панічных настрояў, — успамінае Кацярына Клімовіч. — Давялося неаднаразова пераконваць пацыентаў у тым, што пазітыўны настрой дапамагае хутчэй адужаць хваробу. Спакойны, адэкватны чалавек, які выконвае рэкамендацыі ўрача і верыць у свае сілы, заўсёды мае большы шанц на выздараўленне.

 

Анестэзіёлаг + неўролаг

 

Сорак гадоў таму прыехалі ў Зэльву па размеркаванні муж і жонка Аскальдовічы. Пабраліся шлюбам, калі вучыліся на шостым курсе Гродзенскага медінстытута. Маюць дзвюх дарослых дачок і ўнучку. Святлана Уладзіміраўна — урач-неўролаг. Эдвард Браніслававіч — урач-анестэзіёлаг-рэаніматолаг.

 

— Да 1990 года рэанімацыйнае аддзяленне было толькі ў Гродзенскай абласной бальніцы, — успамінае Эдвард Аскальдовіч. — Мы рабілі анестэзію пры аператыўных умяшальніцтвах. Цяпер ёсць класічная рэанімацыя на 6 коек. Тры апараты штучнай вентыляцыі лёгкіх. Праўда, цяпер наша рэанімацыя падзеленая на дзве часткі: чырвоная і звычайная, таму даводзіцца ўвесь час пераапранацца…

 

Ёсць што прыгадаць і Святлане Уладзіміраўне.

 

— Калі прыехалі сюды працаваць, насельніцтва ў раёне пражывала ўдвая больш, — кажа субяседніца. — Неўралагічнае аддзяленне было разлічана на 30 коек. Пацыентаў шмат, і лячыць іх было няпроста. Цяпер з’явіліся новыя метады дыягностыкі, дарожныя карты. Пацыента з вострым мазгавым парушэннем можна хутка даставіць у міжраённы цэнтр — у суседнюю Ваўкавыскую бальніцу… Восенню мінулага года, калі у нас было шмат кавідных пацыентаў, нямала назіралася ўскладненняў неўралагічнага профілю. Цяпер лягчэй, мы вярнуліся да звычайнага рытму работы.

 

Муж і жонка Аскальдовічы любяць падарожнічаць. Летась ездзілі на Браслаўскія азёры. Сёлета таксама выбіраюць маршрут для вандроўкі па Беларусі.

 

Рэнтгенолаг + педыятр

слёзникиномер29Лідзія і Міхаіл Слёзнікі.

Сямейная пара Слёзнікаў з’явілася ў Зэльве 37 год таму.

 

— Распісаліся мы з Міхаілам Валянцінавічам пасля першага курса, — успамінае Лідзія Аляксандраўна. — Вяселле было ў Смаргоні, дзе мы, студэнты Гродзенскага медінстытута, працавалі ў будаўнічым атрадзе. На другім і шостым курсе нарадзіліся нашы дзеці.

 

Усе гэтыя гады Лідзія Аляксандраўна працуе ўрачом-педыятрам у Зэльвенскай ЦРБ.

 

— Мае пацыенты — гэта ўжо тры пакаленні зэльвенцаў, –– кажа субяседніца. — Раней, калі я пачынала працаваць, шмат было вірусных гепатытаў, вятранак, менінгітаў. Сёння наш клопат — алергічныя захворванні, дзеці з лішняй вагой…

 

Калі пачынаў працаваць урачом-рэнтгенолагам Міхаіл Валянцінавіч, рэнтгенапараты былі недасканалымі і небяспечнымі для здароўя. Цяпер і тут з’явіліся станоўчыя змены. Нядаўна закупілі новы сучасны рэнтгенапарат.

 

— У разы палепшыліся рэнтгенаграмы і дыягностыка ў цэлым, — не без гонару зазначае доктар Слёзнік.

 

А калі надараецца выхадны, яны разам з жонкай едуць на лецішча, на хутар Варонічы.

 

— Мы любім працаваць на зямлі, — кажа Лідзія Аляксандраўна. — А яшчэ у Варонічах ёсць цікавы музей матылькоў. Цяпер мы адрозніваем на нашым агародзе матылькоў-лімоннікаў, матылькоў-шакаладніц…

 

Хірург + урач агульнай практыкi

мирскияномер29Васіль і Марыя Мірскія.

Сорак пяць гадоў жывуць разам муж і жонка Мірскія.

 

— Але знаёмыя мы ўжо паўвека, — удакладняе урач агульнай практыкі, загадчыца Дзярэчынскай амбулаторыі Марыя Мірская. — Лічыце, з першага курса, калі толькі паступілі ў Гродзенскі медінстытут.

 

— Працавалі тады ў старым памяшканні бальніцы, — успамінае ўрач-хірург Зэльвенскай бальніцы Васіль Іосіфавіч Мірскі. — Было не дужа камфортна, але нам не прывыкаць. І сёння, бывае, могуць выклікаць у любы час сутак. Калі хочацца адпачыць, я іду ў лес. Ён мяне лечыць…

 

— А яшчэ мы любім з Васілём Іосіфавічам адпачыць на возеры і папрацаваць на агародзе, — дапаўняе жонка. — Ходзім пешшу па 2–3 км. Мой муж кажа: «Каб быць добрым доктарам, трэба ўвесь час павышаць свой прафесійны ўзровень і жыць для людзей». І я з ім згодна.

 

Бацькi + cыны + унукi

рагоускияномер29Дынастыя Рагоўскіх: Галіна Ігнацьеўна, Іван Іосіфавіч, сыны Віталь і Андрэй. 1987 год.

У Зэльве добра ведаюць дынастыю дактароў Рагоўскіх. На жаль, пайшоў з жыцця урач-рэнтгенолаг Іван Іосіфавіч Рагоўскі. Яго жонка Галіна Ігнацьеўна усё жыццё працавала урачом-афтальмолагам. Цяпер на заслужаным адпачынку. Іх сыны Віталь і Андрэй — урачы-анестэзіёлагі-рэанiматолагi ў мясцовай бальніцы.

 

— Мае бацькі пачалі тут працаваць у канцы 1960-х, калі на Зэльвеншчыне было амаль 40 тысяч жыхароў, — прыгадвае Віталь Рагоўскі. — Бацька, урач-рэнтгенолаг, рабіў за дзень тое, што робяць сёння за тыдзень. Маці была адзіным на ўвесь раён урачом-афтальмолагам…

 

У час пандэміі ў нас многія хварэлі, і мы з братам працавалі тады толькі ўдвох… Некаторых выцягвалі літаральна з таго свету. Памятаю, у якім цяжкім стане быў наш трыццацігадовы пацыент, што лячыўся ў нас больш за месяц. Змаглі ўратаваць і грамадзянку Германіі. Яна ўжо паехала на радзіму. Да гэтага часу піша нам лісты…

 

У Віталя Іванавіча дачка Ганна таксама выбрала медыцыну. Яна ўрач агульнай практыкі. У Андрэя Іванавіча сын Яўген скончыў Гродзенскі медуніверсітэт і хутка будзе праходзіць інтэрнатуру ў РНПЦ «Кардыялогія». Дынастыя Рагоўскіх прадаўжаецца…

 

Звязалі свой лёс з Зэльвенскай ЦРБ іншыя пары медыкаў: урач-інфекцыяніст Валянціна Андрэеўна і ўрач-неўролаг Сяргей Пятровіч Кніга, урач функцыянальнай дыягностыкі Ірына Трафімаўна і ўрач-хірург Міхаіл Дзмітрыевіч Куліковы, урач-дэрматавенеролаг Ванда Казіміраўна і ўрач-анколаг Аляксандр Яўгенавіч Ільяшэвічы, урач-тэрапеўт Таіса Уладзіміраўна і ўрач-уролаг Канстанцін Канстацінавіч Цюхай.

цюхайномер29Канстанцін і Таіса Цюхай

Бальнічныя клопаты для гэтых людзей набылі яшчэ адзін статус. Сямейны.


Добавить комментарий


Защитный код
Обновить

При копировании или цитировании текстов активная гиперссылка обязательна. Все материалы защищены законом Республики Беларусь «Об авторском праве и смежных правах».